Не спыняцца ні на секунду.

ОООО так!



http://www.boston.com/bigpicture/2009/11/large_hadron_collider_ready_to.html

"......І вось так сядзіш у цёмным пакоі у фатэлі і глядзіш перад сабой на светлы прамавугольнік. Мільгацяць карцінкі. Вядомыя дваццаць чатыры кадры ў секунду. І раптам нейкія ноты, нейкі ці то позірк вачэй ці то ўзмах павеек ажыўляе думку-асацыяцыю" аб тым ,што нешта ты забыла і абавязкова павінна узгадаць.

Нешта істотнае, што паабяцала сабе НЕ ЗАБЫВАЦЬ. І ўсведамляеш той факт, што гэтая важная падзея -- яна ж здаецца адбылася так нядаўна. Сёння....Учора....Пазаўчора? Калі? Ты ж перажывала, твой мозг літаральна трымцеў ад наплыву нярвовых імпульсаў. Ты здаецца нават слязу згубіла. Для цябе гэта было важна???

І адно слова верціцца ў галаве. Толькі адно слова ў дадатак да няўцямных вобразаў, няпэўных гукаў. Набор літар, які ніяк не складаецца ў асэнсаванае паняцце. І ты ведаеш, Што ў тлумачальным слоўніку гэтага слова няма. А дзе яно ёсць -- пытанне складанае. Недзе яно ёсць, розум не мог яго ўзяць са столі. БО не настолькі ён моцны, Той розум.

А яшчэ ВЕДЕШ, што няма сэнсу шукаць значэнне гэтага слова. Таму што жыццё тваё -- як адзін дзень матылька. Нават калі сёння ты знойдзеш, то заўтра зноў згубіш. І заўтра гэта будзеш ужо не ты, а нехта іншы.

...І так і сядзіш у цёмным пакоі."

Малайчына Юра Дземідовіч!))))))))))))))))))))))))
усё роўна малайчына)

Золота трава пролітає понад нами
Повторю її ім’я неслухняними губами
Тане синій дим, золота трава горить
І усміхнено мовчить та котру я вчив напам’ять

Дакументальнае кіно -- цудоўнейшы жанр. АААААААААААААААААААаа!
Круты жанр))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Проста глядзіш нешта такое, і падаецца нават, Што ігравое кіно зусім не мае сэнсу. Як з'ява не мае сэнсу. І жыццё -- самы лепшы, самы мудры, самы прадуманы, самы арыгінальны, самы правільны рэжысёр. І немагчыма спецыяльна прыдумаць нешта, Што апануе наш розум і кране наша сэрца так, як рэальная гісторыя і рэальныя людзі.
Ну гэта вядома я не сур'ёзна. Ігравое кіно я дууужа люблю)

А калі па факту, то....я схадзіла на пазаконкурсную праграму дакументалак фестываля Лістапад. Нажаль толькі сёння, у апошні дзень, бо да гэтага займалася сваімі катамі. Ды і па шчырасці -- НЕ БЫЛО АДЭКВАТНАЙ РЭКЛАМЫ.
ШТо бачыла?
1) дакументалка тэлекампаніі "Цывілізацыя" (цудоўная цудоўная тэлекампанія)))) -- "Прадчуванне атама" (пра Арцімовіча). Файны фільм, але ў іх е лепшыя.
2) караткаметажка ад галандскага рэжысёра -- "Андэрс і Гары" (пра двах сяброў з адхіленнем у развіцці). Была гутарка з аўтарам напрыканцы. Проста супер)
3) дакументальны раман ад Аляксея Паграбнога -- "Лешкін луг". О, гэта рэч безумоўна выбітная. Пра яе ў двух словах не скажаш. Мож якось асобна напішу........+ гэта быў майстар-клас па рэжысуры. Што для мяне АСАБЛІВА патрэбна і карысна.

Ура дакументалкам!))))

Мда, нават няма з кім на дакументальнае кіно схадзіць.

Нікому ж не прапануеш. На мастацкі фільм -- на любы ў прынцыпе -- заўжды можна каго падабраць на кампанію.
А тут....я ў разгубленасці. Перабіраю ў памяці таго чалавека, іншага...

І разумею, што пайду адна. Без варыянтаў.
От такая от фігня))

Тут пытанне ў мяне ўзнікла, і ў прынцыпе ўжо даўно.....

ШТо для нас значыць чатыры гадзіны ночы (ці раніцы??)?

Калі ў мяне стрэс, нервы і ўсё такое, то бывае, што не магу спаць. Ну ці засынаю -- і прачынаюя як штык у 4.00 (ну ці 4.05-4.10)
Прыкладна ў адзін і той жа час незалежна ад таго, у колькі легла і колькі спала да таго. Я магу папярэднюю ноч спаць некалькі гадзін, увечары легчы у 23 -- і зноў як штык...
Аднойчы я цэлы тыдзень прачыналася ў 4 гадзіны без будзільніка.

Праблема графіка, які спасунуты, мяне не цікавіць. Праблема загружанасці ці яе адсутнасці таксама. Мяне цікавіць, адкуль такая дакладнасць)))

Усё б нічога, але я не адна такая, як высветлілася. НЕ АДНА)))))))
Можна з гэтай нагоды арганізаваць суполку "для тых, Што прачынаецца ў 4 гадзіны і не можа заснуць".

Эх, ужо і жж чытаць не цікава. Нават не напружваюся гартаць.
Першым жаўруком быў кантакт, на які я заходжу толькі каб Доктара спампаваць. Нікога з ДН не віншую, на сценах нічога не пішу, на паведамленні адказваю з напружаннем, фоткі не каменчу і свае не выстаўляю.
-- Я гэта без іроніі між іншым)
А, і небезвядомае шоў таксама набрыдла.

Пішу сама сабе дурацкія пасты з пазіцыяй "нікого не трогаю, прімус почіняю"

ПС: ах да, яшчэ ж па асі мінімум размаўляю. Страшна сказаць -- бывае забываю адкрыць!

Дык вось...
Дэградацыя, спадарства. ШТо я са сваім жыццём раблю??????

Улюбёныя цытаты.

"Мужчины...если вам попадается пластикавая рука, вы все ведете себя одинаково"
"Отменный зад!")))
"Меня убьет елка!"
"я не позволю тебе завести лошадь!-- но ведь я позволил тебе завести Мики!"
"Вас на корм...Вас на корм...Вас на корм...Вас накормить???"
"Леди переезжает. Это значит - прощай, батут - привет, блондиночка!"
"Сара:А доктор все также поглаживает Тардис?
Роза:Да,а я ему говорю: может мне оставить вас наедине?"

и Любимая:
"Он обещал мне все миры и пространства, а теперь я работаю в магазине!!!"